Ik voel me somber,
Ik voel me verdrietig,
Hopeloos,
Geïrriteerd,
Boos.
Ik voel zo veel, zo veel dingen, dat ik ze niet allemaal kan benoemen…
De afgelopen 4 dagen zijn te overprikkelend geweest.
Elk van deze dagen was gewoon te veel.
Elke dag erger dan de vorige.
Dingen hebben zich opgestapeld.
Goede dingen, maar ook slechte dingen.
Ik weet niet precies wanneer het is begonnen, wanneer dingen begonnen te rollen…
Ik denk rond Sinterklaas.
Die dag was zo ontzettend leuk,
Maar het was ook erg veel.
Erg veel prikkels.
De feestdagen in het algemeen zijn gewoon veel prikkels die zich opstapelen.
Ik vind de feestdagen leuk, begrijp me niet verkeerd.
Maar het kost meer energie dan ik lijk te hebben.
En dan is er nog Loki.
Ik maak me elke dag zorgen om haar.
Heeft ze een ontsteking?
Of is het een tumor?
Betekent het dat ze niet veel langer meer te leven heeft.
Haar sterfelijkheid staart me in het gezicht…
Ze deed het zo goed dat ik zo’n beetje kon negeren dat ze al een tijdje een oude dame is.
Dat ze 7 jaar en 3 maanden is betekent dat ze al heel oud is.
Ik koester elke dag met haar.
Dat heb ik altijd al gedaan,
Maar nog meer sinds haar zus Princess is overleden.
Loki heeft een hele routine deze dagen:
3 keer per dag bijvoeding,
2 keer per dag medicatie voor haar maag en pijnstilling,
4 keer per dag moet ik een beetje zalf op haar rechter oog smeren.
Het kost veel energie voor ons allebei.
Natuurlijk doe ik alles voor haar,
Dat heb ik altijd al gedaan.
Maar het kost me wel veel energie.
Voeg het weer toe aan de mix van de feestdagen en mijn zorgen om Loki,
En dit is blijkbaar wat ik krijg.
Heel veel emoties die ik nauwelijks kan benoemen,
Laat staan mee om kan gaan.
Het is gewoon allemaal te veel nu.
Ik weet niet wat ik moet doen.
Ik ben zelfs bang dat ik de controle verlies.
De beelden die ik vroeger had lijken weer in al hun kracht terug te zijn.
Beelden waarbij ik mezelf zie sterven…
Sterven in het verkeer,
Of vallen van hoogtes,
Of verdrinken…
Deze waren er voor het eerst ongeveer 7 jaar geleden.
Toen ik een depressie en burn-out had.
En suïcidaal werd.
Af en toe komen ze terug.
Meestal kan ik ze wel ongeveer aan.
Maar vandaag voel ik ze weer aan me trekken.
Ik zit op een dieptepunt nu.
En dat is wanneer dit soort dingen het meeste met je doen.
Ik moet eigenlijk alleen gaan wandelen vandaag…
Maar ik heb het gevoel dat ik mezelf nu niet kan vertrouwen.
Dat ik misschien ernaar handel.
Dat heb ik nog nooit gedaan, zelfs op dieptepunten niet.
Maar het beangstigd me toch.
De manier waarop ze aan me trekken en me beïnvloeden.
Reactie plaatsen
Reacties