Artikelen 

Grenzen. We hebben ze allemaal. We moeten zorg dragen dat we ze beschermen. Maar wat als je niet goed weet wat je grenzen zijn? Niet iedereen kan zijn of haar grenzen op tijd aanvoelen om ervoor te zorgen dat ze niet geschonden worden.

Het was op 13 juli 2019, 8 dagen voor mijn 30e verjaardag, dat ik leerde dat ik autistisch ben. Mijn hele wereld veranderde op die dag, hoewel ik me dat toen nog niet realiseerde. Op een bepaalde manier werden mij de sleutels overhandigd tot het begrijpen van mijzelf en mijn leven zoals nooit tevoren. Zo lang als ik me kan herinneren heb ik geweten dat ik anders was, zo voelde het altijd, hoewel ik niet kon verklaren waarom. Nu wist ik het eindelijk: ik ben autistisch, mijn brein werkt anders dan dat van de meeste andere mensen. Maar ook: ik ben niet alleen, er is een hele gemeenschap van mensen zoals ik.

Deze tijd van het jaar is vaak extra moeilijk voor mij. De dagen zijn korter en het weer is somberder, wat mijn seizoensdepressie aanwakkert. Ook worden visuele en auditieve prikkels meer intens tijdens de feestdagen. Hoewel de feestdecoraties en kerstverlichting mooi en speciaal kunnen zijn, zijn ze ook moeilijk te verwerken en kunnen overweldigend zijn.

Opgesloten zitten in mijn brein.

Op maandag 24 maart van dit jaar, ben ik mijn rots, mijn beste vriend, mijn Loki, verloren. Ze was 7,5 jaar en 1 week oud, toen ik één van de moeilijkste beslissingen van mijn leven moest maken. Mijn arme Loki’tje was gediagnosticeerd met tumoren, net voor de Kerst, en haar dokter was niet zeker dat ze dat zou redden. Maar ze was ongelooflijk sterk en we zorgden voor haar zo goed als we konden, vooral ik. Ze was mijn kind en her was mijn verantwoordelijkheid. We waren het allemaal eens dat we haar bij ons zouden houden zo lang ze een gelukkig leven kon leiden. De tumoren bleven groeien maar ze was haar gelukkige, actieve zelf.

Veel te vaak, wanneer vrouwen of meisjes het slachtoffer zijn van seksueel geweld, is de samenleving snel met het stellen van de verkeerde vragen, zoals: hoe was ze gekleed? Waarom was ze alleen? Wat deed ze daar? Waarom was ze zo laat nog buiten? Ik weet zeker dat er ook andere vragen worden gesteld, dit zijn (helaas) slechts enkele voorbeelden. Waar ze op neerkomen is dit: zij en/of haar ouders (of verzorgers) zouden beter moeten weten. In andere woorden: het is hun eigen schuld – op zijn minst deels; en: ze hadden dit aan moeten zien komen.

Vroeger geloofde ik dat ik uitstelgedrag vertoonde. Tijdens mijn studie, vanaf ergens in mijn tweede jaar, was ik niet meer in staat om op tijd aan mijn huiswerk te beginnen. Ik wist heel goed wanneer het tijd was om aan de slag te gaan maar ik deed het niet. Het werd steeds moeilijker om mijn essays op tijd voor de deadline af te krijgen. Vaak werkte ik de hele nacht omdat ik alleen kon beginnen met schrijven wanneer ik geplaagd werd door mijn deadlines. Het voelde alsof ik te gemakkelijk werd afgeleid door vrijwel alles behalve mijn eigenlijke huiswerk.

Ik heb niks meer geschreven sinds december.

Ik voel me somber,

“Als je een gelukkig leven wilt leiden, verbind het aan een doel, niet aan mensen of dingen.”

Ik wil schrijven…