Veel te vaak, wanneer vrouwen of meisjes het slachtoffer zijn van seksueel geweld, is de samenleving snel met het stellen van de verkeerde vragen, zoals: hoe was ze gekleed? Waarom was ze alleen? Wat deed ze daar? Waarom was ze zo laat nog buiten? Ik weet zeker dat er ook andere vragen worden gesteld, dit zijn (helaas) slechts enkele voorbeelden. Waar ze op neerkomen is dit: zij en/of haar ouders (of verzorgers) zouden beter moeten weten. In andere woorden: het is hun eigen schuld – op zijn minst deels; en: ze hadden dit aan moeten zien komen.
Voor mij is dit de omgekeerde wereld. De schuld ligt niet bij het slachtoffer, nooit. We zouden in plaats daarvan moeten kijken naar de dader(s), we zouden hen de schuld moeten geven. Het maakt niet uit wat je draagt, waar je bent, of hoe laat het is, het is nooit jouw schuld. Punt. De schuld zou moeten liggen bij de persoon die besluit iemand aan te vallen of aan te randen. Tegelijkertijd ligt de schuld deels bij de samenleving. Het is de samenleving die de verkeerde vragen stelt. Het is de samenleving die te vaak de verantwoordelijkheid bij de slachtoffers legt, in plaats van bij de daders. Er zijn geen excuses voor seksueel geweld. En de samenleving zou hier niet naar moeten zoeken. Ik denk dat dit deels de reden kan zijn dat slachtoffers niet altijd naar de politie gaan. Ik kan me voorstellen dat het hen nog eens laat heroverwegen, hen aan zichzelf laat twijfelen, of misschien zelfs de schuld of schaamte bij henzelf legt. Schuld en schaamte zouden echter niet bij de slachtoffers moeten liggen, ze zouden moeten zijn bij degenen die hen dit aan hebben gedaan.
Zolang de samenleving niet veranderd, en we jongens en mannen niet over consent en het juiste gedrag tegenover en respect voor vrouwen leren, vrees ik dat dit niet veranderd. Niet echt. We moeten ons uitspreken, onze stemmen laten horen. We moeten laten zien dat vrouwen, en mannen, dit niet meer tolereren. Dat het tijd is voor verandering. Dat vrouwen, net als mannen, moeten kunnen dragen wat zij willen en dat zij moeten kunnen gaan waar zij willen, wanneer ze dat willen. De wereld is niet alleen van mannen, het is van ons allemaal. En we hebben allemaal het recht om ons veilig te voelen en veilig te zijn.
Op dit moment, echter, voelen te veel mensen zich niet veilig. Kunnen te veel mensen zich niet veilig voelen. Ikzelf ben een van deze mensen. In de avond van 16 augustus ben ik na een wandeling aangerand door mijn buurman. Hij trok me in een omhelzing en liet niet meer los. Toen zoende hij me. Toen hij me weer wilde zoenen lukte het me om mijn hoofd weg te draaien en te zeggen dat hij te snel ging. Hij bood zijn excuses aan, maar zoende me een paar momenten later weer. Ik had dit allemaal niet gewild, had het niet zien aankomen. Hij beweerde, een paar dagen later, mijn signalen verkeerd te hebben begrepen. Ik had echter duidelijk laten zien en gezegd dat ik niet wilde dat hij dat deed. Hij had het toch gedaan. Er is geen excuus voor wat hij heeft gedaan. Hij had om consent moeten vragen, voor de omhelzing en voor het zoenen.
Dit heeft een gigantisch effect op mij. Ik ben bang om mijn appartement uit te gaan. Ik voel zijn aanwezigheid wanneer ik thuis ben. Ik voel me somber, lusteloos, boos, leeg en moe. Gelukkig heb ik mensen om me heen die me geloven en steunen. Ze zeggen me dat ik niet aan mezelf moet twijfelen. Ze zorgen dat ik mezelf niet de schuld geef. Ik heb niks verkeerd gedaan. Hij wel. Ik heb ook besloten om aangifte te doen bij de politie. Ik weet dat het moeilijk gaat worden maar ik moet dit doen. Ik kan hem er niet mee weg laten komen. Misschien helpt het me ook om vooruit te komen en mijn angsten te verminderen. Ook wil ik niet dat hij anderen dit aandoet in de toekomst. Ik moet mijn stem laten horen. ‘Nee’ betekent ‘nee’; geen ‘ja’ betekent ook ‘nee’. Alleen ja betekent consent.
Reactie plaatsen
Reacties