Op maandag 24 maart van dit jaar, ben ik mijn rots, mijn beste vriend, mijn Loki, verloren. Ze was 7,5 jaar en 1 week oud, toen ik één van de moeilijkste beslissingen van mijn leven moest maken. Mijn arme Loki’tje was gediagnosticeerd met tumoren, net voor de Kerst, en haar dokter was niet zeker dat ze dat zou redden. Maar ze was ongelooflijk sterk en we zorgden voor haar zo goed als we konden, vooral ik. Ze was mijn kind en her was mijn verantwoordelijkheid. We waren het allemaal eens dat we haar bij ons zouden houden zo lang ze een gelukkig leven kon leiden. De tumoren bleven groeien maar ze was haar gelukkige, actieve zelf.
Tot 22 maart. Ze at amper en stond daar maar te wachten voor ons om haar op te pakken. De hele dag wilde ze alleen maar bij ons zijn. Ze kon niet meer genoeg eten om te compenseren voor de energie die de tumoren kostten. We zagen ook dat de grootste tumor bijna op de grond hing tussen haar voorpootjes. Die avond maakte ik de beslissing om haar op maandag in te laten slapen, door haar eigen dokter die ze zo goed kende. De volgende dag brachten we zo veel mogelijk tijd met haar door, om afscheid te nemen, en we maakten foto’s.
Maandag om 12.00 gingen we naar haar dokter. Ik hield haar dicht tegen me aan vanaf dat we van huis weggingen en door het hele proces. Ik hield haar nog steeds vast toen ze er niet meer was, totdat ik haar echt, echt moest loslaten. Toen we thuiskwamen heb ik een grafje voor haar gegraven, naast haar zus Princess. Daarna legde ik haar in het grafje en dekte haar voorzichtig toe met aarde.
Ik voelde me zo verdrietig, alleen en leeg en wist niet hoe ik ermee om moest gaan. Het verliezen van Princess met 6 jaar en 3 dagen oud was extreem moeilijk geweest. Maar toen had ik Loki nog, waarmee ik nog steeds een deel van haar had. Ik had ze gekregen toen ik een depressie en burn-out had. Ze waren extreem belangrijk om daar doorheen te komen. Ze waren er tijdens elke stap. Ik bracht zo veel tijd met ze door dat ik hun favoriete persoon was, altijd bedekt met kusjes. Als ik dichtbij kwam wanneer anderen hen vasthielden deden ze alles om bij mij te komen. Nu zou dat nooit meer gebeuren. Ze zouden me nooit meer al hun kusjes geven.
Door mijn autisme kan ik niet goed omgaan met veranderingen, vooral grote veranderingen. Dit was natuurlijk een gigantische verandering. Over een paar dagen zou ik terug moeten naar mijn eigen appartement, alleen. Ik was nog nooit echt alleen geweest, had nog nooit alleen gewoond. Door Loki en Princess. We waren er zeker van dat ik hier niet mee om zou kunnen gaan, dat het te veel voor me zou zijn. De kans dat ik in een zwart gat zou vallen was groot. We moesten snel een oplossing vingen. We praatten er veel over en dachten diep na. Uiteindelijk besloten we dat er geen andere optie was dan nieuwe cavia’s te nemen voordat ik terug zou gaan naar mijn eigen appartement. We wisten dat het snel was, en zouden liever wachten, maar het was noodzakelijk.
De 27e hadden we een afspraak bij een cavia opvang. Het was zo ontzettend moeilijk om te gaan en nieuwe huisdieren te nemen. Er ging zoveel door mijn hoofd, ook twijfels. Maar ik moest doen wat het beste voor mijzelf was. Het deed niets af aan mijn liefde voor Loki en Princess en het betekende ook niet dat ik ze zou vervangen. Het betekende dat ik zo veel liefde in mijn hart had, dat er genoeg ruimte was om her te delen met nieuwe huisdieren.
Na er lang over na te hebben gedacht, gingen we naar huis met 2 meisjes: Gomez en Malou. Gomez was doodsbang voor mensen, maar Malou wilde graag worden vastgehouden. Nu moesten we aan elkaar wennen, elkaar leren kennen. Elke dag was moeilijk en ik mistte Loki en Princess (nu nog steeds), maar daar konden zij niks aan doen. Gomez en Malou hadden een goed thuis nodig en ik wilde die aan ze geven. Ik had alleen tijd nodig, maar zij ook. En dat was oké. Langzaamaan leerden we elkaar kennen, begonnen we elkaar leuk te vingen. Heel langzaam vervaagde Gomez’ angst. Ze begonnen allebei hun persoonlijkheden te toen. We namen de tijd en groeiden langzaam naar elkaar toe.
Het was pas een paar weken geleden dat ik kon zeggen dat ik van ze houd. Dit was een groot moment voor ons. Ik voelde me niet meer schuldig dat ik het dacht en was klaar om het te zeggen. Gomez is niet meer bang en is een kleine knuffelkont geworden die graag kusjes geeft. Ze is compleet getransformeerd. Net als mij kostte het haar een aantal maanden om zo ver te komen. Daar is niks mis mee. Malou is van een stille en rustige kleine meid uitgegroeid tot een praatgrage en actieve volwassen cavia die van knuffels en aandacht houdt. De laatste tijd is ze begonnen met het geven van kusjes. Ze was al aan het oefenen vanaf dat we ze kregen, maar is er nu echt goed in geworden. Ik ben zo trots op hen allebei. Ze zijn zo ontzettend gegroeid deze afgelopen maanden.
Het was belangrijk om geduldig te zijn, om de tijd te nemen die we nodig hadden om zo ver te komen. Het was het waard, want nu zijn we allemaal onafscheidelijk, Gomez, Malou en ik. Ik mis Loki en Princess nog steeds, maar ik houd ook van Gomez en Malou. Ik kan allebei deze gevoelens hebben, zonder me schuldig te voelen tegenover of Loki en Princess of Gomez en Malou.
Reactie plaatsen
Reacties