Naar mijn mening is pesten een groot probleem in de samenleving. Vele autisten worden het slachtoffer van pestgedrag, in verhouding vaker dan neurotypische mensen. Wij zijn anders, waardoor wij opvallen en wellicht kwetsbaarder zijn voor negatieve aandacht. Er kunnen bijvoorbeeld sociale en communicatieve verschillen zijn; het ontbreken van een sterk sociaal netwerk; of opvallende gedragingen, zoals stimmen en intense speciale interesses. Er is absoluut geen excuus voor pestgedrag, of mensen nou anders zijn of niet. Ikzelf ben meerdere malen gepest in mijn leven, voordat ik wist dat ik autistisch was. Ik heb nooit veel vrienden gehad, hoewel ik er bijna altijd wel enkele had. Ook heb ik me eigenlijk altijd wel anders gevoeld. Ik wist dan wel 30 jaar lang niet waarom ik me anders voelde, maar ik wist wel dat ik het was zolang ik me kan herinneren.
Het pesten heeft zijn littekens achter gelaten. Ik wist niet altijd waarom ik gepest werd en kan dan alleen naar de reden gissen. Toen ik ongeveer 13 jaar was begon mijn vriendengroep me uit het niets te pesten. De ene dag was alles goed en logeerde ik bij één van hen maar de volgende dag was alles anders. Zelfs mijn beste vriendin deed eraan mee. Zelfs meer dan 2 decennia later heeft het nog steeds invloed op me. In de tussentijd heb ik geleerd waarom mensen pesten. Het heeft niks te maken met de mensen die ze uitkiezen om te pesten. Het heeft namelijk alles te maken met de pesters zelf. Ze kunnen jaloers zijn, zich machteloos of onzeker voelen, of ze zijn zelf het slachtoffer van pestgedrag geweest. Om zich beter te voelen, meer in controle, en om meer zelfvertrouwen te krijgen, beginnen ze anderen te pesten.
Zoals ik al zei heeft gepest zijn littekens achter gelaten bij mij. Meerdere malen ben ik het doelwit van pesterijen geweest en het achtervolgt me tot de dag van vandaag. Hierdoor ben ik onzeker, waardoor ik bijvoorbeeld twijfel of mensen me wel echt mogen en vrienden willen zijn, ook wanneer er geen reden voor twijfel is. Dit gebeurd ook doordat het vaker gebeurde dat mensen deden alsof ze mijn vrienden waren, terwijl ze alleen mijn hulp wilden met hun (huis)werk. Nadat ik ze hielp hadden ze me niet meer nodig en verdwenen ze. Het is ook wel eens gebeurd dat ik met een groep mensen was die allemaal lol hadden samen en mij ondertussen compleet negeerden. Negeert worden doet pijn en zorgt ervoor dat je je onzichtbaar en onzeker voelt.
Zoals ik al aangaf heb ik me altijd anders gevoeld, alsof ik er niet echt bij hoorde. Gepest en buitengesloten worden droegen hier aan bij. Het is niet makkelijk wanneer je probeert ergens bij te horen maar hierin blijft falen, wat je ook doet. Vooral als je niet weet waarom je je anders voelt. Dat was ik. Ik wist vanaf een jonge leeftijd al dat ik anders was maar ik kon mijn vinger er niet op leggen. Het duurde bijna 30 jaar voordat ik leerde waardoor het kwam. Toen me werd verteld dat ik autistisch ben, 8 dagen voor mijn 30e verjaardag, begon alles op zijn plaats te vallen. Ik voelde me anders omdat ik ook echt anders was. Mijn brein werkt anders dan bij de meeste andere mensen. Ik voelde me ook niet zo alleen meer, want er waren autistische en neurodiverse gemeenschappen waarin ik wel paste.
Sindsdien ben ik erg gegroeid. Ik heb zoveel over mezelf geleerd en ik leer nog steeds nieuwe dingen bij over mijzelf en mijn autisme. Ook voel ik me niet meer zo buitengesloten. Er zijn meerdere gemeenschappen waarbij ik me thuis voel, zoals de autistische-, neurodiverse- en LHBTI+-gemeenschappen. Ik heb nog steeds de littekens van het pesten maar ik probeer vooruit te gaan. Ik weet dat het er altijd zal zijn en dat de herinneringen vaker terug zullen komen dan ik wil. Dat is één van mijn uitdagingen in het leven. Het is moeilijk en ik zal soms struikelen maar ik zal ook blijven proberen.
Reactie plaatsen
Reacties