Deze tijd van het jaar is vaak extra moeilijk voor mij. De dagen zijn korter en het weer is somberder, wat mijn seizoensdepressie aanwakkert. Ook worden visuele en auditieve prikkels meer intens tijdens de feestdagen. Hoewel de feestdecoraties en kerstverlichting mooi en speciaal kunnen zijn, zijn ze ook moeilijk te verwerken en kunnen overweldigend zijn.
En dan zijn er nog de missende geliefden, hen die we het hele jaar door missen maar in deze tijd van het jaar nog meer. In deze tijd van het jaar waarin het samenkomen met familie en geliefden vaak extra belangrijk is, wordt hun verlies ook meer gevoeld. Voor mij is dit vooral het ontbreken van mijn oma’s, Oma Doortje en Oma Tina; mijn opa’s, Opa Gerrit en Opa Frans; mij oom, Oom Frans; en mijn oudoom, Oom Jan. Ik heb nooit de kans gekregen om Opa Frans en Oom Frans te ontmoeten omdat zij helaas al waren overleden voor mijn geboorte. Dat zorgt er echter niet voor dat ik hen minder mis, integendeel, het lijkt vaak alsof ik hen daardoor juist meer mis.
En dan zijn er natuurlijk Loki en Princess, die ook erg gemist worden. Dit word de eerste keer in 8 jaar tijd dat ik de feestdagen zal meemaken zonder Loki. Ik kijk er ontzettend tegenop om dit zonder haar te moeten doormaken, zonder mijn rots en beste vriend. Het is niet enkel het gemis maar ook de gigantische verandering. In plaats van mijn Loki bij me te hebben, ga ik nu voor de eerste keer de feestdagen beleven met Gomez en Malou. Ik houd ook erg veel van hen maar het is gewoon erg moeilijk om me om te gaan. Dit is ook niet de enige grote verandering van het afgelopen jaar.
Ik ben verhuisd naar een andere organisatie, een positieve maar gigantische verandering voor mij. Het betekent ook dat ik de feestdagen zal doorbrengen met een nieuwe groep mensen, die ik nog steeds leer kennen. Ook word dit de eerste keer in 6 jaar tijd dat ik deze dagen niet zal vieren met mijn werk vrienden en de dieren van mijn vorige werk. Ik mis hen nog steeds ontzettend en zou willen dat we nog steeds samen waren.
Een paar weken geleden ben ik begonnen met een groepsweerbaarheidstraining, om mijn vaardigheden in het aangeven, voelen en beschermen van mijn grenzen. We hopen ook dat dit me zal helpen om over de aanranding door mijn buurman heen te komen. We wonen nog steeds in hetzelfde gebouw maar in januari zal ik naar een appartement in de volgende straat gaan verhuizen. Ik zal nog steeds bij dezelfde organisatie wonen en in dezelfde groep. Het zijn moeilijke maanden geweest en de training heeft mijn angsten teruggebracht. Er is mij verteld dat dit normaal is, omdat ik werk aan wat er gebeurd is en aan het sterker maken van mijzelf. Het is normaal dat deze gevoelens en de flashbacks weer sterker worden maar het zou ook slechts een tijdelijke terugval moeten zijn.
Al deze veranderingen zorgen ervoor dat de feestdagen dit jaar nog moeilijker zijn dan normaal. Door mijn autisme zijn veranderingen vaak moeilijker te verwerken en mee om te gaan. Zelfs de schijnbaar onbelangrijke verandering die mijn ouders gemaakt hebben, van een echte kerstboom naar een kunstboom, is een moeilijke voor mij. Net als veel andere autisten, vind ik voorspelbaarheid en structuur veel fijner. Toch is mijn leven gedurende dit jaar erg veranderd. Het is lastig geweest, zelfs bij positieve veranderingen. Tijdens deze periode, het einde van het jaar, komen ze allemaal terug. Dit is vaak een tijd van reflectie, wat ervoor zorgt dat ik me weer meer bewust word van alle veranderingen. Waar de veranderingen moeilijk waren toen ze gedurende het jaar plaatsvonden, voel ik ze nu allemaal tegelijk als ik overal op terugkijk. Dit doe ik niet per se opzettelijk, het gebeurt gewoon. Hoe dan ook, net als elk jaar ga ik mijn uiterste best doen om met mijn familie te genieten van de feestdagen.
Reactie plaatsen
Reacties
Kelly,
Geen woorden weer voor hoe mooi jij dit verwoord. Je hebt bij mij ook weer even een traantje losgepeutert.
Deze dagen voelen voor mij ook zo zwaar en jij weet ook waarom dat zo voor mij voelt.
Op het moment dat ik deze blog lees heb ik de camera aanstaan en vertel ik letterlijk dat ik ontroerd ben van je verhaal niet omdat ik je zielig vind maar juist omdat ik merk dat mn zusje en ik niet de enige zijn. Maar dat jij hier ook mee aan het strugglen bent. Ik deel je verhaal niet fysiek in mijn video blog maar ik heb hem wel gelezen tot het einde en ben geraakt dat het zo heeft moeten zijn dat ik je als buur naast me kreeg en we in contact kwamen.........toeval bestaat niet of misschien toch wel💜
Liefs je oud buufie