Opgesloten

Opgesloten zitten in mijn brein.

Geen uitweg.

Niet in staat om te praten.

Niet in staat om te bewegen.

Om hulp te vragen.

Dit is hoe een autistische shutdown kan voelen.

Ik heb mutisme ervaren, net als het niet in staat zijn te bewegen, soms apart, soms tegelijk. Lange tijd wist ik niet dat het onderdeel was van een autistische shutdown. Dat is mij nooit uitgelegd. Ik ben zelfs een keer bij een neuroloog geweest toen ik vaak niet in staat was te bewegen. Het komt en gaat, zoals in golven.

               Een autistische shutdown is een interne reactie op het overweldigd zijn door een soort stress, zoals sensorisch, emotioneel of sociaal. Dit kan bijvoorbeeld leiden tot mutisme of het verlies van motorische controle, zoals het niet in staat zijn te bewegen. Dit zorgt er altijd voor dat ik me gevangen voel in mijn eigen brein, alsof ik in een soort interne gevangenis zit waar ik niet uit kan ontsnappen. Het voelt alsof er geen verbinding is tussen mijn hersenen en mijn lichaam. Ik heb meerdere keren meegemaakt dat ik meer dan een uur vastzat en niet kon bewegen of om hulp kon vragen, hoe zeer ik het ook probeerde. Ik begrijp nu dat het mijn zenuwstelsel is die mij probeert te beschermen door bepaalde functies uit te zetten om energie te besparen en te rusten. Daarom weet ik, wanneer dit gebeurd, dat ik het rustig aan moet doen, meer moet rusten en prikkels zoveel mogelijk moet vermijden.

               Een shutdown kan blijkbaar ook veroorzaakt worden door oververmoeidheid. Dit verklaard waarom het me vaak een half uur tot meer dan een uur kost om ’s ochtends uit bed te komen. Ik wil opstaan en weet welke bewegingen ik hiervoor moet maken. Wat ik echter niet weet is hoe ik die bewegingen moet uitvoeren. Ik vergeet hoe ik mijn lichaam moet aansturen zodat het de bewegingen maakt die ik wil. Dat is wat ik bedoelde met het gevoel dat er geen verbinding is tussen mijn hersenen en mijn lichaam. Wanneer er niemand is om mij ‘los’ te maken, moet ik wachten totdat het uit zichzelf gebeurd. Meestal komt er een moment waarop ik plotseling weer kan bewegen, alsof er een schakelaar word omgezet.

               Mutisme kan bij mij ook voorkomen in sociale situaties, vooral in groepen of met onbekende mensen. Op deze momenten wil ik me mengen in het gesprek, ik weet wat ik wil zeggen, maar de woorden komen er niet uit. Ik weet niet zeker waarom dit gebeurd, het kan onzekerheid of angst zijn. Het past onder het kopje selectief mutisme, een angststoornis die ervoor zorgt dat iemand in bepaalde situaties niet in staat is te spreken. Zoals ik al zei ben ik er niet zeker van dat het in mijn geval door angst word veroorzaakt. De reden daarvoor is dat ik het moeilijk vind om mijn emoties te herkennen. Ik weet wat de meeste emoties betekenen en inhouden, maar ik weet niet goed hoe ze voelen. Daardoor ben ik niet goed in het herkennen ervan wanneer ik ze voel. Soms, wanneer ik een lang moment neem om te proberen te herkennen wat ik voel – om echt te voelen – kan het gebeuren dat ik ze herken. Andere keren probeer ik uit te zoeken wat ik voel door beredenering. Ik heb nog een heleboel te leren als het aankomt op het herkennen van emoties. Wanneer ik meer leer over het herkennen wat ik voel, word ik wellicht ook beter in het voorkomen van shutdowns. Dat is tenminste wat ik hoop.